วันนี้เป็นวันดีๆของฉัน | ตอน 2 ชักจะไม่ค่อยดีล่ะ

ทำไมช่างเปราะบางขนาดนี้

เพื่อนร่วมงานตะโกนทักลั่นห้องด้วยน้ำเสียงร่าเริงสุดๆ

ฉันหันไปยิ้มรับ ทุกคนต่างกล่าวคำว่า "สวัสดี๊" บ้างล่ะ "สวัสดี" บ้างล่ะ "ดีจ้า" บ้างล่ะ

ฉันทำได้เพียงหันไปยิ้มรับ

นางยังไม่ลดล่ะ เดินมาตรงหน้า เพื่อพูดว่า "สวัสดียยยยยยยยยยยยยยยยยยย" ใส่ฉัน

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมตอบรับด้วยเสียงเรียบเฉย "สวัสดี" พร้อมยิ้มรับน้อยๆ

อะไรของมึงว่ะ ร่าเริงหน่อยสิ นี่มันวันทำงานวันแรกนะ

ฉันเงยหน้าขึ้นมองอีกรอบ "สวัสดียยยยยยยยยยยยยยย" พร้อมขึ้นเสียงสูงร่าเริงสุดๆ อย่างที่เขาต้องการ

"เออ ดีมาก ต้องอย่างนี้สิ"

"นี่ฉัน ต้องทำขนาดนี้เพื่อให้ทุกคนมีความสุขเลยเหรอ" ฉันโพร่งออกไป ไม่เก็บคำพูดอีกต่อไป

"เออ กูก็เบื่อเหมือนมึงนะแหละ"

อ้าว แล้วกูผิดอะไร กูแค่อยากดูแลกายใจตัวเอง อยากดูแลตัวเอง อยากประคับประคองชีวิตตัวเองให้อยู่ได้ นี่กูก็ไม่ควรจะโทษมึงที่มาทำลายวันดีๆของกูใช่มั้ย

เออ กูผิดเอง

แล้วก็เข้าลูปเดิม วนกลับมาที่ลงโทษตัวเองด้วยความรู้สึกผิด

ฉันพยายามเหลือเกินที่จะนิ่งเฉยที่สุด เพื่อกันตัวเองออกจากทุกๆความรู้สึก หรือมันจะเป็นทางที่ผิดกันนะ

ไม่ไหวแล้ว เขื่อนน้ำตากำลังจะไหลมา

have a nice day😥