วันนี้เป็นวันดีๆของฉัน

ตั้งใจหยุดยาวหลายวันเพื่อพักสมอง ไอตอนหยุดก็ดีอยู่หรอกนะ มีคิดถึงงานบ้างเป็นระยะๆ

มาถึงเช้าวันแรกของการทำงาน รถเมล์มาเลท ขึ้นรถบัสก็โดนกระเป๋าด่า เพราะไปขอนั่งกับเขา (ถ้าใครเคยขึ้นรถบัสระยะไกล คงเข้าใจกันดีว่ากระเป๋ารถเมล์บางคัน จะกั๊กที่นั่งคู่แรกสุดไว้นั่งเองและวางกระเป๋า) เรื่องของเรื่องคือเท่าที่มองดูที่มันเต็มหมดแล้วไง แล้วเราก็อาจจะไม่เห็นแถวหน้ากระดานหลังสุดเพราะมันมืดมาก และมีผู้โดยสารบางคนมีกระเป๋าล้อลากตั้งอยู่กลางทางเดิน และแถมเรายังลงใกล้ๆ ก็เลยไม่ได้เดินไปดูท้ายรถ

"ขอนั่งด้วยนะคะ" เราเอ่ยปาก เพราะเห็นว่ามีแค่แฟ้มอันเดียวตั้งอยู่ คงให้ได้

เท่านั้นละจ้า หมีกินผึ้ง บึ้งมาเลย แถมด้วยบ่นพึมพำประหนึ่งฉันไปขอนั่งบนตักซะอย่างนั้น

"ข้างหลังมีก็ไม่รู้จักนั่ง"
อ้าวอี..... (ได้แต่นึกในใจ กลัวถูกตบ) ฉันหันไปมองทั่วทั้งคันอีกที ไม่มีที่นั่งจริงๆนะเห้ย

แล้วนางก็เก็บของออกไปหมดเลย แล้วก็มาเก็บค่าโดยสารโดยไม่พูดกับฉันสักคำ

ระหว่างทางที่นั่งมา น้ำตาก็พาลจะไหล นี่ฉันผิดอะไรว่ะ ผิดมากเหรอ หมดกันวันดีๆ ฉันไม่แต่นั่งท่องในใจ

"วันนี้เป็นวันดีๆของฉัน"

ฉันเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับพลังหรือกฎแห่งแรงดึงดูดมาบ้าง ฉันอาจจะไม่ได้เข้าใจมันดีนัก แต่ฉันก็หวังว่า มันอาจจะสร้างปาฏิหารให้ฉันได้บ้าง ให้ฉันได้มีชีวิตที่มีความสุข บนโลกนี้บ้าง

"วันนี้เป็นวันดีๆของฉัน"

have a nice day นะ ชาวโลก